لوله های پلی اتیلن و بررسی مزایا و معایب انواع روش های اتصال دهی آن

لوله های پلی اتیلن و بررسی مزایا و معایب انواع روش های اتصال دهی آن

چکیده:
یکی از مشکلات نصب لوله های پلی اتیلن جهت گازرسانی، آبرسانی و فاضلاب در سایزهای 125 میلیمتر به بالا، نحوه اتصال آنان به یکدیگر می باشد. روش اتصال دهی جوش لب به لب (ISO 21307, INSO 18648) ، یکی از روشهای متصل کردن لوله های پلی اتیلن بوده و یکی از اشکالات این روش بوجود آمدن پله داخلی در محل اتصال، ناشی از ذوب دو سر لوله است. همچنین اگر لوله ها برای مصرف آبرسانی یا فاضلاب مورد استفاده قرار گرفته باشند، پله داخلی باعث تجمع رسوب در محل می شود. این امر موجب افت فشار و دبی و کاهش انرژی جنبشی سیال داخل لوله و به تبع آن افزایش مصرف انرژی، جهت جابجایی سیال، می باشد. در اتصال لوله های پلی اتیلن با روش جوش لب به لب، خطای نیروی انسانی، از لحاظ مدت زمان حرارت دهی برای ذوب مواد و همچنین میزان نیروی وارده برای متصل کردن لوله ها، وجود دارد.
در این بحث، هدف از معرفی کوپلر الکتروفیوژن پلی اتیلنی، معرفی روشی مناسب برای اتصال لوله هاست که در محل جوش قطعه ای به صورت یکپارچه به ضخامت لوله اضافه شده و ضریب اطمینان این اتصالات را بالا برده و در عین حال مسیر سیال عبوری را هموار و سیستم را یکپارچه کرده و برای اپراتور روشی ساده و تحت کنترل بوده و ضریب اطمینان بالایی دارد.

کلمات کلیدی:
جوش الکتروفیوژن، بات فیوژن، لوله پلی اتیلن، کوپلر الکتروفیوژن، اتصالات الکتروفیوژن، اسکرپر، جوشکاری

 

برای دانلود کلیک کنید

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *